ต้อหิน อินชอน จอมขโมยการมองเห็นที่ไร้เสียง ตอนที่ 1 - สาเหตุ กลุ่มเสี่ยง และอันตรายของต้อหิน

H-EYE-Light - หากเริ่มมีอาการคือเข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้วจริงหรือ? ความจริงอันน่ากลัวของโรคต้อหิน

ข้อมูลดี ๆ และมีประโยชน์เพื่อสุขภาพดวงตาของคุณ! H-EYE-Light

หัวข้อในวันนี้คือ โรคต้อหิน จอมขโมยการมองเห็นที่ไร้เสียงเตือน

โรคต้อหินแทบไม่มีอาการเตือนในระยะแรก ทำให้ยากมากที่จะสังเกตพบได้ด้วยตัวเอง

และเมื่อเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ มักจะเข้าสู่ระยะท้าย ๆ ที่เสี่ยงต่อการตาบอดได้ จึงถือเป็นโรคที่อันตรายอย่างยิ่ง

ด้วยเหตุนี้ เราจึงได้เตรียมข้อมูลสำคัญนี้ขึ้นมา

โดยจักษุแพทย์ อีจินยอง จะมาอธิบายอย่างเข้าใจง่ายว่า โรคต้อหินคืออะไรกันแน่ และเราจะปกป้องสายตาอันมีค่าไว้ได้อย่างไร

โรคต้อหินคืออะไร และเกิดขึ้นได้อย่างไร?

โรคต้อหิน คือภาวะที่ 'ขั้วประสาทตา' ซึ่งทำหน้าที่ส่งต่อข้อมูลการมองเห็นจากดวงตาไปยังสมอง

ค่อย ๆ เสื่อมสภาพลง ส่งผลให้ลานสายตาแคบลงเรื่อย ๆ

สาเหตุหลักแบ่งออกได้เป็น 2 ประการ

สาเหตุของต้อหิน ข้อ 1: ปัญหาความดันลูกตา

สาเหตุแรกเกิดจากความดันลูกตา

ภายในดวงตาของเราจะมีของเหลวที่เรียกว่า 'น้ำหล่อเลี้ยงลูกตา' ไหลเวียนและระบายออกอย่างต่อเนื่อง

เพื่อรักษารูปร่างและความดันภายในดวงตาให้สมดุล

แต่หากทางระบายของเหลวนี้เกิดอุดตันขึ้นมา จะเกิดอะไรขึ้น?

ความดันภายในลูกตาจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก

และความดันนั้นจะไปกดทับขั้วประสาทตาซึ่งเป็นส่วนที่เปราะบางที่สุดจนเกิดความเสียหาย

เปรียบเสมือนการเป่าลมเข้าไปในลูกโป่งมากเกินไป

จนภายในตึงแน่นและพร้อมที่จะแตกจากจุดที่บอบบางที่สุดนั่นเอง

สาเหตุของต้อหิน ข้อ 2: ปัญหาระบบไหลเวียนโลหิต

สาเหตุที่สองคือปัญหาเกี่ยวกับระบบการไหลเวียนโลหิต

มีหลายท่านที่เป็นโรคต้อหินแม้ว่าความดันลูกตาจะอยู่ในเกณฑ์ปกติ

ซึ่งเกิดจากการที่เลือดไหลเวียนไปเลี้ยงขั้วประสาทตาได้ไม่ดีพอจนเส้นประสาทฝ่อตาย

หรือเกิดจากโครงสร้างขั้วประสาทตาแต่กำเนิดมีความเปราะบางมาก จนไม่สามารถทนต่อความดันลูกตาปกติได้

สิ่งสำคัญคือ ไม่ว่าจะเกิดจากความดันลูกตาสูงหรือการไหลเวียนโลหิตที่ไม่ดี

ขั้วประสาทตาที่ถูกทำลายไปแล้วจะไม่สามารถฟื้นฟูกลับคืนมาได้อีกเลย

เนื่องจากเป็นโรคร้ายแรงที่หากขั้วประสาทตาตายจะนำไปสู่การสูญเสียการมองเห็นอย่างถาวร

การตรวจพบตั้งแต่ระยะเริ่มต้นและการรักษาอย่างทันท่วงทีจึงสำคัญที่สุด

ใครบ้างที่ต้องระมัดระวังโรคต้อหินเป็นพิเศษ?

แม้ว่าโรคต้อหินสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน

แต่ก็มีกลุ่มเสี่ยงสูงที่ขั้วประสาทตาเปราะบางเป็นพิเศษ ทำให้ตัวโรคดำเนินไปได้เร็วกว่าคนทั่วไป

กลุ่มเสี่ยงต้อหิน ข้อ 1: ผู้ที่มีประวัติครอบครัวเป็นโรคต้อหิน

โรคต้อหินเป็นหนึ่งในโรคที่มีปัจจัยทางพันธุกรรมเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างมาก

หากพ่อแม่หรือพี่น้องมีประวัติเป็นโรคต้อหิน

โอกาสที่จะเกิดโรคนี้จะสูงกว่าคนทั่วไป 2 ถึง 3 เท่า

หากมีประวัติในครอบครัว แนะนำให้เข้ารับการตรวจคัดกรองตั้งแต่เนิ่น ๆ แม้จะยังอายุน้อย

กลุ่มเสี่ยงต้อหิน ข้อ 2: ผู้ใหญ่วัย 40 ปีขึ้นไป

โรคต้อหินมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับความเสื่อมตามวัย

เมื่ออายุมากขึ้น ความสามารถในการควบคุมความดันลูกตาจะลดลง และขั้วประสาทตาจะเสื่อมเร็วขึ้น

ทำให้อัตราการเกิดโรคเพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หากมีอายุครบ 40 ปีขึ้นไป ควรเข้ารับการตรวจสุขภาพตาเป็นประจำแม้ว่าจะไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ ก็ตาม

กลุ่มเสี่ยงต้อหิน ข้อ 3: ผู้ที่มีโรคประจำตัวหรือมีภาวะสายตาสั้นมาก

โรคที่มีปัญหาเกี่ยวกับการไหลเวียนเลือด เช่น ความดันโลหิตสูงหรือเบาหวาน จะทำให้ขั้วประสาทตาอ่อนแอลง

โดยเฉพาะผู้ที่มีภาวะสายตาสั้นมาก ยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

เนื่องจากกระบอกตาที่ยาวขึ้นจะส่งผลให้โครงสร้างรอบขั้วประสาทตาเกิดการเปลี่ยนแปลงและบางลง

เส้นประสาทตาที่บางลงเช่นนี้จึงถูกทำลายได้ง่าย แม้เกิดการเปลี่ยนแปลงของความดันลูกตาเพียงเล็กน้อย

หากคุณจัดอยู่ในกลุ่มเสี่ยงเหล่านี้

แม้จะไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ แนะนำให้เข้ารับการตรวจสุขภาพตาอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้ง

เพื่อตรวจสอบว่าขั้วประสาทตายังแข็งแรงปกติดีหรือไม่

เหตุใดการปล่อยโรคต้อหินทิ้งไว้จึงอันตราย

เหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ โรคต้อหินเป็น 1 ใน 3 โรคตาสำคัญที่ทำให้ตาบอด

เคียงคู่กับโรคจอประสาทตาเสื่อมและโรคเบาหวานขึ้นจอประสาทตา

ลานสายตาในโรคต้อหินจะค่อย ๆ แคบลงจากขอบรอบนอกเข้ามา คล้ายกับละอองฝนที่ค่อย ๆ ซึมเปียกเสื้อผ้าโดยไม่รู้ตัว

ความน่ากลัวอยู่ตรงที่ 'กลไกการชดเชยของดวงตาทั้งสองข้าง'

แม้ลานสายตาของตาข้างหนึ่งจะแคบลง แต่ตาอีกข้างหนึ่งจะช่วยมองชดเชยส่วนที่หายไป

ทำให้ขณะที่ลืมตาทั้งสองข้างในการใช้ชีวิตประจำวัน จะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลย

แม้ขั้วประสาทตาของตาข้างใดข้างหนึ่งจะถูกทำลายไปเกือบหมด แต่หากตาอีกข้างยังมองเห็นได้ดี

เราก็มักจะเข้าใจผิดและเชื่อมั่นว่า 'ดวงตาของเรายังสุขภาพดีอยู่'

ในที่สุด เมื่อเริ่มรู้สึกว่า 'ทำไมลานสายตาด้านหนึ่งจึงอึดอัดหรือมองไม่ชัด?' แล้วมาพบแพทย์

ผู้ป่วยส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่ใน 'ระยะสุดท้ายของต้อหิน'

ซึ่งขั้วประสาทตากว่า 80-90% ได้ถูกทำลายไปแล้วอย่างไม่สามารถฟื้นฟูได้

ดังนั้น การปล่อยโรคต้อหินทิ้งไว้โดยไม่รักษาจึงหมายถึงการสูญเสียการมองเห็นอย่างไม่อาจย้อนคืนได้

และเปรียบเสมือนการยอมละทิ้งแสงสว่างสุดท้ายในชีวิตไปด้วยมือของตนเอง

โปรดจำไว้ว่า การแพทย์ในปัจจุบันยังไม่สามารถฟื้นฟูขั้วประสาทตาที่ถูกทำลายไปแล้วได้

และควรตรวจสุขภาพตาเป็นประจำเพื่อป้องกัน แม้ว่าจะไม่มีอาการใด ๆ ก็ตาม

ในตอนที่ 4 ของรายการ H-EYE-Light

เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับโรคต้อหิน จอมขโมยการมองเห็นที่ไร้เสียง

ทั้งเรื่องสาเหตุ กลุ่มเสี่ยง และเหตุผลที่ไม่ควรปล่อยทิ้งไว้

เนื่องจากต้อหินเป็นโรคที่ผู้ป่วยสังเกตพบได้ยากด้วยตัวเอง

อีกทั้งขั้วประสาทตาเมื่อเสียหายแล้วก็ไม่มีวิธีฟื้นฟูกลับคืนมาได้

การตรวจสุขภาพตากับจักษุแพทย์อย่างสม่ำเสมอเพื่อตรวจพบตั้งแต่เนิ่น ๆ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด!

อย่าลืมใส่ใจสุขภาพดวงตากันนะคะ/ครับ~

หากเริ่มมีอาการคือเข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้วหรือ? ความจริงอันน่ากลัวของโรคต้อหิน โดยช่อง YouTube โรงพยาบาลจักษุฮันกิล รายการ H-EYE-Light

ที่ตั้งโรงพยาบาลจักษุฮันกิล

การนัดหมายและติดต่อสอบถาม

คำถามที่พบบ่อย

ความดันลูกตาปกติ สามารถเป็นโรคต้อหินได้หรือไม่?

ได้ครับ/ค่ะ แม้ความดันลูกตาจะปกติก็สามารถเกิดโรคต้อหินได้ หากเลือดไปเลี้ยงขั้วประสาทตาได้ไม่เพียงพอ หรือโครงสร้างขั้วประสาทตาบอบบางแต่กำเนิด ขั้วประสาทตาก็สามารถถูกทำลายได้แม้ในระดับความดันปกติ

ขั้วประสาทตาที่ถูกทำลายจากต้อหิน สามารถรักษาให้กลับมาเป็นปกติได้หรือไม่?

ไม่ได้ครับ/ค่ะ การแพทย์ปัจจุบันยังไม่สามารถฟื้นฟูขั้วประสาทตาที่ตายแล้วได้ การถูกทำลายของเส้นประสาทตานำไปสู่การสูญเสียการมองเห็นถาวร การตรวจพบตั้งแต่เนิ่น ๆ และรีบรักษาเพื่อชะลอความเสื่อมจึงสำคัญที่สุด

ใครบ้างที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเกิดโรคต้อหิน?

ผู้ที่มีประวัติครอบครัวเป็นต้อหิน ผู้ที่มีอายุ 40 ปีขึ้นไป ผู้ที่มีสายตาสั้นมาก และผู้ที่มีโรคประจำตัว เช่น ความดันโลหิตสูงหรือเบาหวาน หากมีคนในครอบครัวเป็น อัตราเสี่ยงจะสูงขึ้น 2-3 เท่า และภาวะสายตาสั้นมากจะทำให้ขั้วประสาทตาเปราะบางยิ่งขึ้น

ทำไมจึงยากที่จะสังเกตอาการเริ่มแรกของต้อหินได้ด้วยตนเอง?

เนื่องจากดวงตาสองข้างมีกลไกช่วยมองชดเชยซึ่งกันและกัน แม้ตาข้างหนึ่งจะเริ่มสูญเสียลานสายตารอบนอกไป แต่อีกข้างหนึ่งยังคงมองเห็นและช่วยทดแทนส่วนที่ขาดหาย ทำให้ในชีวิตประจำวันไม่รู้สึกถึงความผิดปกติและถูกละเลยจนลุกลาม